A nautical nightmare; but a happy ending

Over the last two weekends Yves and I (Paul) have been racing our cat (no not a fury feline – but a catamaran) Sirocco. The Tanzacat takes place over two weekends and this year attracted some 42 boats from around East Africa, South Africa, Oman (for some reason), Europe and the US. We had probably the oldest and slowest boat in the field, but managed to complete a number of races before disaster struck.

We were ‘beating’; i.e. we were sailing ‘against’ the wind, (I don’t really know what that means either) and there was a lot of stress on the boat (both the sailors and the boat), we were both hanging off the side and in large waves. All very exciting; until we heard a large bang. We both said ‘that doesn’t sound so good’, but instead of stopping to have a look, we continued….for about two minutes until the boat really and truly broke into bits (a technical term). Luckily, there was a rescue boat close-by who saw it happen and was over in a jiffy and before you knew it we were pulling the boat back to land. I was sure the boat had sung its last song, but not in Tanzania. Within a few hours of getting back on land we had a team of ‘fundis’ – handymen – working on the boat, with a sense of purpose. Cinderella, you will go to the ball. They convinced us that for a small fee we could have the boat back on the water for the races the following weekend…. And they delivered. Sirocco was out on the water again for the last two races of the championship, and will hopefully be remain shipshape for years to come…. (anyone want to buy a boat? Going cheap. One careful owner).

De afgelopen twee weekenden hebben Yves en ik (Paul) met onze ‘cat’ Sirocco (niet het miauw type, maar een catamaran) meegedaan aan de jaarlijkse races. De ‘Tanzacat’ races werden twee weekendenlang vanaf de jachtclub bij ons in de buurt gehouden en er deden 42 boten mee, de eigenaars waren vooral gestationeerd in Dar, maar er waren ook een aantal Zuid-Afrikanen, Kenia en Oman. Wij hadden de oudste en langzaamste boot, maar het ging om het meedoen, en we deden aardig mee, we zeilden de eerste paar races uit zonder problemen. Maar toen ging het mis....

Op de tweede dag van de races hingen we allebei voor ballans aan de zijkant van de boot en hoorden een enorme klap. We zeiden tegen elkaar, dat klinkt niet best, maar we zagen niet precies waar de klap vandaan kwam dus we gingen gewoon door.... totdat de boot ineens helemaal in elkaar zakte. Gelukkig waren er verschillende reddingsboten bij de race aanwezig, een was er in tellen bij, en dat was maar goed ook, want de cat, met een groot gat in een van de drijvers, begon rap te zinken. Voordat we het wisten zaten Yves en ik op de reddingsboot en werd Sirocco (wat er nog van over was) naar het vaste land getrokken. We waren er zeker van dat dit Sirocco’s laatste vaart was, maar het team van fundis (reparateurs) van de jachtclub dachten er anders over. In Afrika is nooit iets zo kapot dat het niet meer gerepareert kan worden; en zo werden we verzekert, nog voor het eind van de week zou Sirocco weer zeilvaardig zijn. En het was nog waar ook; het tweede weekend van races hebben we gewoon weer mee kunnen doen; er werd ons zelfs verteld dat Sirocco nog jaaaren mee kan! (Wil er nog iemand een boot kopen; vriendenprijsje!)