Can you pick us up? We're in the cupboard

Ellen and Finn got home from the hospital on Tuesday. They could have stayed on, but the hospital is so busy it was better to just come on home. On the way into the hospital Paul got a call saying that Ellen and Finn had left the ward, and could be picked up in… a stationary cupboard! There is a massive demand on beds and sure you are leaving anyway… The cupboard could meet all your stationary needs, but was a bit cramped for a holding area for new mothers and babies. Overall though, the hospital was pretty OK, and the midwives were brilliant. Not once was Paul made feel as if he was surplus to requirements (which of course he was, and continues to be).

Finn has been doing very well; on the 91^st percentile for height and weight. Like all new born babies he is on Australian time (are Australian babies on Irish time – maybe we all could do a swap) – sleeping peacefully in the day and up sniffing and grumbling about all night. Orla calls him Bin (not sure if she can say Laden) or Bell (our next door neighbour’s dog). Eva has been super sweet, holding on to Finn gently with a look of innocent wonder in her face. Bit like the rest of us, really.

Je kan ons nu op komen halen, we zitten in de kast!

Ellen en Finn zijn dinsdag middag naar huis gekomen. Finn was in St. Munchin’s Maternity Hospital geboren (in Ierland worden er bijna geen babies thuis geboren), en wat was het een druk ziekenhuis zeg! Normaal gesproken blijf je er 3 dagen na de bevalling (minimal 2 nachten), maar als alles goed gaat maken ze nog wel eens uitzondering. Ellen had na een slapenloze nacht met 4 andere moeders en babies op een klein kamertje al bekeken dat ze beter naar huis kon gaan, dus op dinsdag ochtend vroeg ze of dat kon. Na een kleine check up van de peadiatrist en de gynacoloog werden Ellen en Finn ‘ready to go’ verklaard, en mocht ze een tijd kiezen om het ziekenhuis te verlaten. Het is zo’n druk ziekenhuis dat dat laatste niet helemaal volgens plan ging- Paul zou hen om 4 uur ophalen maar om 2 uur kwam een schoonmaakster al vragen of ze hun bed konden verlaten-er was een andere moeder die het bed nodig had… Toen ze eenmaal ingepakt waren wees de verpleging een stil plekje aan waar ze wel konden wachten: een grote inloopkast vol met zieknhuisspullen! Vandaaruit belde Ellen met de noodkreet:

“kom ons nu maar ophalen, we zitten in de kast!” Het ziekenhuis was ongelofelijk druk, maar de verpleging was er goed- gelukkig maar!

Verder gaat het heel goed met Finn. De wijkverpleging was er gisteren om hem nog eens te wegen en te meten. Finn is 53.5 cm lang, en dat is lang voor een (halve) Ier. Finn slaapt nog op Australische tijd- vooral overdag, en is dan s’nachts wakker. Ach we kunnen niet te veel verwachten van iemand die 4 dagen oud is! Orla heft nog moeite met zijn naam; soms noemt ze hem ‘Bin’ (prullebak) en soms zegt ze ‘Bell’ de naam van de hond van de buren! Ze is wel erg life voor ‘m, niet altijd even voorzichtig (ze wilde hem gister in haar pop’s buggy tillen), maar over het algemeen vind ze hem erg leuk. Ze is niet alleen onvoorzichtig voor anderen, in het ziekenhuis toen ze Finn kwam bezoeken viel ze van het bed en nu heft zee en blauw oog! Eva is echt de goeie grote zus, ze geeft ‘m hele zachte kusjes en is dolblij als hij af en toe even bij haar op schoot mag.